Sein Wort: "Wer in ihnen die Pilgerfahrt zur Pflicht macht."
1820 – Es berichtete uns Hajjaj ibn Hamza, es berichtete uns Yahya ibn Adam, es berichtete uns Warqa', von 'Abd Allah ibn Dinar, von Ibn 'Umar, bezüglich Seines Wortes: "Wer in ihnen die Pilgerfahrt zur Pflicht macht." Er sagte: "Wer in ihnen den Weihezustand (Ihram) antritt."
1821 – Es berichtete uns Ahmad ibn Yahya ibn Malik al-Susi, es berichtete uns Hajjaj ibn Muhammad; er sagte: Ibn Jurayj sagte: Mir berichtete 'Umar ibn 'Ata', von 'Ikrimah, dem Freigelassenen von Ibn 'Abbas, von Ibn 'Abbas, dass er sagte: "Wer in ihnen die Pilgerfahrt zur Pflicht macht, für den schickt es sich nicht, die Talbiya für die Hajj zu sprechen und dann im Land zu verweilen."
Und es wurde von Ibn Mas'ud, 'Abd Allah ibn 'Abbas, 'Abd Allah ibn al-Zubayr, Mujahid, 'Ata', Ibrahim al-Nakha'i, al-Dahhak, 'Ikrimah, Sufyan al-Thawri, Qatada, al-Zuhri und Muqatil ibn Hayyan Ähnliches überliefert. Tawus und al-Qasim ibn Muhammad sagten: "Es ist die Talbiya."
[Sein Wort: "Kein Rafath"]
[Der erste Aspekt]
1822 – Es berichtete uns Yunus ibn 'Abd al-A'la lesend, es berichtete uns Ibn Wahb, es berichtete uns Yunus ibn Yazid, dass Nafi' ihm berichtete, dass 'Abd Allah ibn 'Umar zu sagen pflegte: "Der Rafath ist der Beischlaf mit den Frauen und das Sprechen darüber durch Männer und Frauen, wenn sie dies mit ihren Mündern erwähnen."
1823 – Es berichtete uns Yunus ibn 'Abd al-A'la und Ahmad ibn Shayban al-Ramli, sie sagten: Es berichtete uns Sufyan, von Ibn Tawus, von seinem Vater, von Ibn 'Abbas; er wurde nach dem Rafath im Wort Allahs gefragt: "Kein Rafath." Er sagte: "Die Anspielung auf die Erwähnung des Beischlafs, dies ist im Sprachgebrauch der Araber, und dies ist der geringste Grad des Rafath."
Und es wurde von Ibn al-Zubayr, von 'Ata' und Tawus Ähnliches überliefert.
Der zweite Aspekt:
1824 – Es berichtete uns Abu Sa'id al-Ashajj, es berichtete uns Ibn Fudayl, von 'Asim, von Bakr ibn 'Abd Allah, von Ibn 'Abbas; er sagte: "Allah ist freigebig und benutzt Metaphern, wofür Er will, und der Rafath ist der Beischlaf."
Und es wurde von Abu al-'Aliya, Mujahid, 'Ikrimah, al-Dahhak, 'Ata', Sa'id ibn Jubayr, 'Ata' ibn Yasar, Ibrahim, al-Rabi' ibn Anas, al-Hasan, al-Zuhri, Qatada, 'Ata' al-Khurasani, Makhul, 'Atiyya, Muqatil ibn Hayyan, 'Abd al-Karim, Malik ibn Anas und al-Suddi Ähnliches überliefert.
(1). Al-Tafsir, S. 63. (2). Siehe Sufyan al-Thawri, S. 64.
قوله: فَمَنْ فَرَضَ فِيهِنَّ الْحَجَّ
١٨٢٠ - حَدَّثَنَا حَجَّاجُ بن حمزة، ثنا نحيى بْنُ آدَمَ، ثنا وَرْقَاءُ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ دِينَارٍ عَنِ ابْنِ عُمَرَ، فِي قَوْلِهِ: فَمَنْ فَرَضَ فِيهِنَّ الْحَجَّ قَالَ: مَنْ أَهَلَّ فِيهِنَّ.
١٨٢١ - حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ نحيى بْنِ مَالِكٍ السُّوسِيُّ، ثنا حَجَّاجُ بْنُ مُحَمَّدٍ قَالَ: قَالَ ابْنُ جُرَيْجٍ: أَخْبَرَنِي عُمَرُ بْنُ عَطَاءٍ، عَنْ عِكْرِمَةَ، مَوْلَى ابْنِ عَبَّاسٍ عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، أَنَّهُ قَالَ: فَمَنْ فَرَضَ فِيهِنَّ الْحَجَّ فَلا يَنْبَغِي أَنْ يُلَبِّيَ بِالْحَجِّ، ثُمَّ يُقِيمَ بِأَرْضٍ.
وَرُوِيَ عَنِ ابْنِ مَسْعُودٍ وَعَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبَّاسٍ وَعَبْدِ اللَّهِ بْنِ الزُّبَيْرِ وَمُجَاهِدٍ وَعَطَاءٍ وَإِبْرَاهِيمَ النَّخْعِيِّ وَالضَّحَّاكِ وَعِكْرِمَةَ وَسُفْيَانَ «١» الثَّوْرِيِّ وَقَتَادَةَ وَالزُّهْرِيِّ وَمُقَاتِلِ بْنِ حَيَّانَ، نَحْوُ ذَلِكَ.
وَقَالَ طَاوُسٌ وَالْقَاسِمُ بْنُ مُحَمَّدٍ: هُوَ التَّلْبِيَةُ.
[قوله: فلا رفث]
[الوجه الأول]
١٨٢٢ - أَخْبَرَنَا يُونُسُ بْنُ عَبْدِ الأَعْلَى قِرَاءَةً، أَنْبَأَ ابْنُ وَهْبٍ، أَخْبَرَنَا يُونُسُ بْنُ يَزِيدَ، أَنَّ نَافِعًا أَخْبَرَهُ أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ كَانَ يَقُولُ: وَالرَّفَثُ إِتْيَانُ النِّسَاءِ، وَالتَّكَلُّمُ بِذَلِكَ، الرِّجَالُ وَالنِّسَاءُ، إِذَا ذَكَرُوا ذَلِكَ بِأَفْوَاهِهِمْ.
١٨٢٣ - أَخْبَرَنَا يُونُسُ بْنُ عَبْدِ الأَعْلَى وَأَحْمَدُ بْنُ شَيْبَانَ الرَّمْلِيُّ، قَالا: ثنا سُفْيَانُ، عَنِ ابْنِ طَاوُسٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، وَسَأَلَهُ عَنِ الرَّفَثِ قَوْلُ اللَّهِ: فَلا رَفَثَ فَقَالَ: التَّعْرِيضُ بِذِكْرِ الْجِمَاعِ، وَهُوَ فِي كَلامِ الْعَرَبِ، وَهُوَ: أَدْنَى الرَّفَثِ.
وَرُوِيَ عَنِ ابْنِ الزُّبَيْرِ عَنْ عَطَاءٍ وَطَاوُسٍ نَحْوُ ذَلِكَ.
وَالوجه الثَّانِي:
١٨٢٤ - حَدَّثَنَا أَبُو سَعِيدٍ الأَشَجُّ، ثنا ابْنُ فُضَيْلٍ، عَنْ عَاصِمٍ، عَنْ بَكْرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ «٢» قَالَ: إِنَّ اللَّهَ كَرِيمٌ يُكَنِّي مَا شَاءَ، وَإِنَّ الرَّفَثَ هُوَ الْجِمَاعُ.
وَرُوِيَ عَنْ أَبِي الْعَالِيَةِ وَمُجَاهِدٍ وَعِكْرِمَةَ وَالضَّحَّاكِ وَعَطَاءٍ وَسَعِيدِ بْنِ جُبَيْرٍ وَعَطَاءِ بْنِ يَسَارٍ وَإِبْرَاهِيمَ وَالرَّبِيعِ بْنِ أَنَسٍ وَالْحَسَنِ وَالزُّهْرِيِّ وَقَتَادَةَ وَعَطَاءٍ الْخُرَاسَانِيِّ وَمَكْحُولٍ وَعَطِيَّةَ وَمُقَاتِلِ بْنِ حَيَّانَ وَعَبْدِ الْكَرِيمِ وَمَالِكِ بْنِ أَنَسٍ وَالسُّدِّيِّ، نَحْوُ ذلك.
(١) . التفسير ص ٦٣.(٢) . انظر سفيان الثوري ص ٦٤.
